Mogu li Spo2 senzor i manžetna za krvni pritisak biti na istoj strani?

Spo2 senzor, kao ne-invazivna i tehnologija kontinuiranog praćenja, ima široku primjenu u hirurškoj anesteziji, intenzivnoj njezi, hitnom liječenju i rutinskom opservaciji na općim odjelima. Podaci o zasićenosti krvi kiseonikom i brzini pulsa koje daju važni su pokazatelji za procjenu zdravlja pacijenta. Međutim, vrijednost podataka praćenja ovisi ne samo o preciznosti samog uređaja, već i o pravilnoj upotrebi i razumnoj interpretaciji. Relativni položaj Spo2 senzora i ne-neinvazivne manžete za krvni pritisak je naizgled jednostavan, ali ključni element, koji direktno utiče na efikasnost i sigurnost praćenja.

Efikasnost spo2 senzora u potpunosti se oslanja na premisu redovnog pulsiranja krvotoka. Međutim, kada se ne-neinvazivna manžetna za krvni pritisak pričvrsti na gornji ekstremitet na istoj strani kao i spo2 senzor i započne mjerenje, ova osnovna premisa se direktno ometa. Princip mjerenja manžetne za krvni pritisak nalaže da ona mora potpuno stisnuti brahijalnu arteriju kroz naduvavanje kako bi se privremeno blokirao protok krvi. Kako tlak u manžeti raste iznad pacijentovog sistoličkog krvnog tlaka, arterijski protok krvi u distalni ekstremitet postupno se smanjuje sve dok se potpuno ne prekine. U ovom trenutku, arterijska pulsacija u području koje detektuje spo2 senzor nestaje. Bez pulsnog talasa kao osnovne analitičke osnove, Spo2 senzor ne može da izvrši efikasne proračune. Monitori obično prikazuju gubitak signala, alarme za odvajanje sonde ili održavaju prethodno važeće očitanje; u ovom trenutku, sve vrijednosti zasićenja kisikom i brzine pulsa izgubile su svoju kliničku referentnu vrijednost.

Složenost ove smetnje nije samo u prekidu signala, već iu promjenama u protoku krvi nakon što manžetna spusti pritisak i obnovi protok krvi. Kada se manžetna brzo ispuhuje, prekinuti protok krvi se trenutno obnavlja, često praćen kratkim reaktivnim talasom zagušenja iznad osnovnih nivoa. Ovaj reperfuzijski talas može se značajno razlikovati od normalnog fiziološkog pulsnog talasa u morfologiji, amplitudi i brzini. Algoritam Spo2 senzora je dizajniran za analizu regularnih fizioloških impulsa; kada pokuša da obradi ovaj atipičan, jak impulsni signal, može izračunati prolazno abnormalnu zasićenost krvi kiseonikom ili vrednosti brzine pulsa. Na primjer, može lažno prijaviti prolaznu nisku zasićenost krvi kisikom ili skokove pulsa; takvi lažni alarmi mogu ometati kliničku procjenu, posebno u ustanovama intenzivne njege.

Stoga je uspostavljanje jasnih smjernica za plasman ključni korak u ublažavanju rizika. Optimalan pristup je povezivanje senzora Spo2 i manžete za krvni pritisak na pacijentove lijeve, odnosno desne gornje udove. Ne-dominantna ruka (kao što je lijeva ruka kod većine ljudi) obično se preferira za postavljanje jer ima manje pokreta, smanjujući artefakte pokreta; kontralateralni gornji ekstremitet se koristi za merenje krvnog pritiska. Ako su gornji udovi pacijenta neupotrebljivi zbog intravenske infuzije, ozljede, operacije ili posebnih zahtjeva za praćenjem, treba potražiti alternativna mjesta za praćenje. Sonda senzora Spo2 može se premjestiti na ušnu resicu, nos ili čelo. Ova mesta se snabdevaju sistemom spoljašnje karotidne arterije, nezavisno od brahijalne arterije u gornjim udovima, efikasno izbegavajući smetnje protoka krvi usled merenja krvnog pritiska gornjih ekstremiteta. Za situacije koje zahtijevaju česta mjerenja krvnog tlaka, kao što su tijekom operacije ili reanimacije šoka, unaprijed je planiranje neophodno kako bi se osiguralo da je sonda pulsnog oksimetra postavljena u neometani položaj kako bi se garantirao kontinuitet podataka o oksigenaciji jezgra.

Ukratko, senzorska sonda Spo2 igra ključnu ulogu u mreži kliničkog praćenja. Njegov odnos sa drugim modulima za praćenje ima i potencijal za sinergističke efekte i inherentne konflikte, kao što je upotreba na istoj strani kao manžetna za krvni pritisak. Stoga, kako bi se izbjegle takve smetnje i osiguralo kontinuirano, precizno i ​​pouzdano praćenje pulsne oksimetrije, standardne kliničke procedure izričito preporučuju postavljanje senzora Spo2 senzora i ne-neinvazivne manžete za krvni pritisak na odvojene udove pacijenta. Ova mjera je ključni preduslov za osiguranje kvaliteta osnovnih podataka praćenja vitalnih znakova i temeljno je razumijevanje koje kliničko medicinsko osoblje treba da posjeduje.